1. Hnattræn þróun

1940–1950: Frumstæðir tímabundnir ramparEftir seinni heimstyrjöldina skapaði mikill uppgangur í vöruflutningum á þjóðvegum eftirspurn eftir stillanlegum hleðslubrýr. Verksmiðjur notuðu einfalda tré/stálplanka án hjóla eða hæðarstillingar, treysta á handvirka bólstrun, með mikilli öryggisáhættu.

1960–1980: Vélræn fyrstu kynslóðEvrópskir og amerískir framleiðendur settu á markað stálrampa á hjólum með handriðum. Handvirkt tjakkur stilltur halli; handvökvadælur voru kynntar á áttunda áratugnum fyrir þrepalausa hæðarstillingu og urðu staðalbúnaður í vöruhúsum. Burðargeta var takmörkuð við 5–8 tonn með grunnöryggismannvirkjum.

1990–2000: Þroskuð vökvatækniMikið-manganstál, há-rennirist, dráttarbeislur og solid dekk voru almennt notuð. Tvöfaldar-strokka lyftingar, öryggiskeðjur og stuðningsfætur bættu stöðugleika. Einingaframleiðsla gerði 6–15 tonna sérsniðnar gerðir kleift og CE öryggisstaðlar voru settir á heimsvísu.